Urodzony we Włoszech, w roku 1842, św. Dominik Savio żył zaledwie piętnaście lat, ale zdążył osiągnąć wysoki stopień świętości. Był uczniem św. Jana Bosco, który kochał go jak syna. Chcąc pomóc św. Janowi w jego pracy misyjnej, zorganizował towarzystwo pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia. Pomimo że życie św. Dominika płynęło w ubóstwie, pracy i cierpieniach, przepełniała go radość i pogodna świętość. Jest prawdziwym wzorem dla młodzieży. Pewnego razu napisał do przyjaciela : ,, Tu, na ziemi świętość polega na tym, aby być stale radosnym i wiernie wypełniać nasze obowiązki".

Patron młodzieży polskiej, od roku 1647 jeden z głównych patronów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Urodził się w Rostkowie pod Przasznyszem w grudniu 1550 roku. Był synem Jana, kasztelana zakroczymskiego i Małgorzaty z Kryskich. Mając lat czternaście wyprawiony został wraz ze starszym bratem, Pawłem do gimnazjum cesarskiego, prowadzonego przez jezuitów. Czyniąc postępy w nauce, żył równocześnie głębokim życiem religijnym, które bardzo wcześnie doszło do dojrzałości i rozkwitu. W czasie krótkiej, lecz niebezpiecznej choroby w zimie roku 1565 rozkwit ten zaznaczył się wyraźnie doznaniami mistycznymi, związanymi z gorącym nabożeństwem do Matki Najświętszej. Według jego własnej relacji, gdy spodziewał się już rychłej śmierci, wyprosił sobie Komunię świętą u św. Barbary. Ona to w towarzystwie dwóch aniołów przyniosła mu Eucharystię. W czasie tej choroby zjawiła mu się również Matka Boża z Dzieciątkiem, od której doznał cudu natychmiastowego powrotu do zdrowia z załączonym do tego daru rozkazem: ,,Wstąp do Towarzystwa Jezusowego". Odtąd zdecydowanie zmierzał do realizacji swojego powołania. 28 października 1567 roku został przyjęty przez generała zakonu św. Franciszka Borgiasza, do Towarzystwa Jezusowego. Zachwyciwszy wszystkich swoją duchową dojrzałością i rozmodleniem , zapadł w sierpniu następnego roku na malarię. Zmarł po kilku dniach w wigilię Wniebowzięcia.